Voor ik bij jou kwam kampte ik al 14 jaar met klachten. Eerst flarden van beelden, gevoelens van gemis. Nog niet in een lijn te vatten. Wel werd het steeds erger. Vooral als ik met dingen te maken kreeg die dirigeerde aan Ierland(ofwel mijn verleden). Een Ierse pub, Ierse muziek, plaatjes, foto's uit die tijd. Namen bij de aftiteling van films. Ik kon zomaar diep verdriet voelen en vanuit mijn binnenste echt dikke tranen huilen. Had gevoelens van wanhoop en melancholie. Van niet thuis zijn en je nergens thuis voelen. Toen kwamen er nog meer beelden, gedetailleerder. Toen ik een jaar of 18 was spookte het zo door me heen dat ik zwaar depressief werd. Overal ben naar toe geweest, helderzienden, psychotherapeuten, psychologen, gezinsopstellingen, yoga en meditatie cursussen, natuurartsen enz. Ik was chronisch moe en geen behandelaar kwam verder dan aan de pubertijd of de scheiding van mijn ouders denken. Natuurlijk heb ik veel geleerd over mezelf door dat alles maar het probleem werd niet opgelost. Inmiddels wist ik wel dat ik trauma's bij me droeg van mijn vorige leven. Dat er onafgemaakte zaken van toen lagen waardoor ik niet verder kon. De puzzelstukjes werden een verhaal. Over hoe ik rond het midden van 1800 in Ierland leefde en daar door de terreur en de overheersing van de Engelsen mijn land en mijn leven zag afbreken. Hoe mijn man werd opgepakt zonder ooit terug te keren, hoe ik alleen achter bleef met mijn kinderen zonder uitzicht op een beter leven. Zonder geld om te ontsnappen aan de armoede en honger. En hoe het land dat mijn thuis was, en met mij vele landgenoten en mensen waar ik veel van hield, geteisterd werd door razzia's. Tot de noodlottige dag dat bij wijze van sanctie, in die oneerlijke oorlog, de velden in de brand werden gestoken en mijn kinderen omkwamen in ons huis. Ik was te laat om ze eruit te halen. Mijn buren hebben me het weinige geld toegestoken dat ze hadden voor de reis naar het buitenland. Verder dan Parijs ben ik nooit gekomen want de vrouw die ik toen was stierf aan een longontsteking, zonder iemand om haar heen. Zonder afscheid, anoniem. Eerloos. Nooit heb ik dat durven vertellen aan anderen alleen aan een helderziende. Ze raadde me aan terug naar Ierland te gaan om het alsnog af te sluiten. Dat heb ik gedaan, vlak voor ik mijn opleiding als chauffeur begon. Want ik wilde zo graag in het hier en nu leven. Veronica zijn. Even hielp het, de opleiding greep me en ik had veel plezier in mijn werk dat zo aards was dat er geen tijd en energie overbleef om met andere zaken bezig te zijn. Ik ging uit en maakte plezier. Een vage moeheid en melancholie bleven echter altijd aanwezig. Alsof ik maar met één been in het heden stond en met het andere been in het verleden. Toen ik eenmaal moeder was geworden en meer thuis met mezelf kwam te zitten kwamen de nachtmerries en de beelden heftiger terug dan ooit. Het werd zo'n zware last dat ik aardig wanhopig op zoek ben gegaan naar een reincarnatie therapeut. 
Tijdens de sessie is er zoveel duidelijk geworden, opgelost en respectvol afgerond dat ik in de eerste instantie verbijsterd was. Na al die jaren, zou het nu echt over zijn? En al was ik moe en aangedaan van emoties tijdens de sessie, er kwam vrede in mijn hart. De volgende dag in mijn lijf. En na 2 dagen in mijn hoofd en in mijn hele wezen en leven. In de letterlijke zin voelde ik me een ander mens, misschien wel gewoon mezelf. Nu een aantal weken na de sessie gebeuren er mooie dingen. Het contact met mijn twee dochters is makkelijker geworden omdat ik er helemaal voor ze kan zijn. Ik heb mijn huis geschilderd en nieuwe kleding gekocht. Er is energie om een frisse wind door mijn leven te laten waaien. Ik ontdek allerlei kanten van mezelf waar ik nooit aan toe kwam en dat is zo leuk en positief. En omdat ik me nu thuis voel in mijn eigen leven en niet meer zo onverklaarbaar moe ben krijg ik eindelijk zelfvertrouwen. Eigenlijk zit alles in de lift. Natuurlijk zijn er moeilijke dagen maar ze zijn niet meer moeilijk dan ze zouden moeten zijn. Ik voel me in ieder geval niet meer 87 in plaats van 27 jaar.
Ik hoop dat regressie en reïncarnatietherapie nog meer bekend raakt. Het kan nieuwe wegen openen die al in jezelf verborgen liggen, wát voor type mens je ook bent.
  
Hartelijke groeten, Veronica 
Oktober 2010